این شعر من است که برای "روز بچه ها" نوشته ام.

This is a poem which I wrote for children’s day.

Children’s day

It’s a beautiful day

That belongs to children

For every one in the world

For horizon school and the foreign

Everyone dresses tidily

When they come to school

All the children are precious

As precious as jewel

Everyone will be excited

When each class will have a teacher

Everyone in the school

Will love this day

Today my friend Ahmadjon, 5 of the girls in our class and I were sent to the Turkish Embassy to celebrate Turkish Children’s day. Our principle, Mr. Amin, and our teacher, T. Recep pronunciation (Rejap) were coming with us. When Ahmadjan, Melike, who is one of the girls, and I reached to the Embassy we waited a short while. The other girls came with T.Recep’s car. After about five minutes we entered the Embassy. There was a bouquet of flowers in my hands. After we entered the Embassy we waited for a short while in the ground floor and then we went to the third floor to visit the Embassador. I read a short speech about 23 April, international children’s day. Then, my other friends read a Turkish song.

In this day, I was chosen as the Turkish Embassador. I sat on the Embassador’s chair and the Turkish Embassador and Mr. Amin asked me some questions. Then, I stood up and we went outside the Embassy. On 11.30 AM we reached Secolah!!! 

امروز در مدرسه مان وقتی با دوست هایم بازی میکردم  یک تاجیکستانی با معلّمم صحبت می کرد. او از معلّمم پرسید چرا آن پسر که من هستم یک آرم قرمز دارد؟ معلّمم جواب داد او یک پرفکت است. در یک مطلب دیگر گفتم که یک پرفکت چی است. بعد آن آقا من را صدا زد. او چون زبانش فارسی بود سوال هایی فارسی از من پرسید ولی لهجه اش فرق داشت. همان موقع  زنگمان خورد من خداحافظی کردم و رفتم.

دیروز من برای کاری در طبقات دیگر از آسانسورمان استفاده کردم. چراغ ها ی داخل آسانسور خاموش بود ولی من وارد آن شدم. بعد در آسانسور بسته شد. هر دگمه ای را که می زدم، کار نمی کرد.  کسی در طبقه ای دیگر که می خواست از آسانسور استفاده کند، کمکی شد برای من که از آن جا بیرون بیایم. ولی آن طبقه، طبقه ی مورد نظر من نبود. بنابر این، دوباره دگمه آسانسورها را زدم. ولی باز هم همان آسانسور درش باز شد. من هم نمی دانستم که این آسانسور مشکلی جدی دارد، دوباره سوار شدم. در فضای تاریک داخل آن همانقدر توانستم ببینم که زنگ خطر آسانسور را زدم. آقایی که آن جا بود، در را باز کرد و من از او تشکر کردم. ولی کمی هم ترسیدم.

Yesterday, I was stuck in a lift. My father told “go and ask something from person who is in our building.” When I went out of my house I used the lift to go upstairs. The lift was really dark.

I went in. None of the buttons worked. Someone wanted to use the lift and so I was delivered another floor. I ran out of the lift as fast as I could. Then I went back to the lift. But when I went inside this time I wanted to open the door of the lift. I didn’t open so I pressed the ring. A person outside heard the ring and opened the door by the button outside. When I came out I thanked him a lot.

من داشتم انشای درس "بنویسیم" کلاس چهارم دبستان را انجام می دادم. سوالش این است: "نامه ای به دوست خود بنویس و در آن، از ضرب المثل هم استفاده کن." اسم انشای من، جوان بودن است.

                                              "جوان بودن"

I finished my exams and I think I will get good marks from my exams. It is good now because I can be awaken until midnight and I could wake up on different times such as 11am or 12noon. Let me draw the chart of my exam's timetable.

day	date	exam	period
Thur	13.03.08	Sec Lan	6
Mon	17.03.08	Computer	1
Tue	18.03.08	Social studies	6
Wed	19.03.08	English	1
Mon	24.03.08	Science	6
Tue	25.03.08	Islamic Studies	3
Wed	26.03.08	Mathematics	3

I also wish a very big happy new year to all the persians over the world.

Soon we would be having our family day in our School. Family day is a fun day with your family every year and spending lots of fun and playing some game and win presents. You can also make food and bring it there to eat or sell to other people.  Last year I was not in the family day so I don't know what did they do but this year I would tell everything about it when we finished the family day.      

امروز دختری موبایل سامسونگش را گم کرد. هنگام برگشت به خانه بچه های سرویس مان را اجازه ندادند که بروند چون که می خواستند جیب ها و کیف ها را بازرسی کنند ولی چیزی پیدا نکردند.

هر سال در مدرسه ما یک مسابقه هجا داریم. 5 بچه از کلاسمان برای مسابقه انتخاب شد. من یکی از این بچه ها بودم. ما با کلاس ششم مسابقه دادیم. دوست من "آدری" اول شد و من دوم شدم. "سومایا" سوم و دوستم "بهرام" چهارم شد. حالا ما چهار تا که یک تیم شدیم باید با مدرسه های دیگر مسابقه هجا بدهیم.

Every year our school has a spelling competition. We call it spelling-Bee. Five students from our class were chosen. I was one of those 5. All the 5 were challenged to the competition to race with year6. The winner of this game was “Audry”. He is a new boy that has come from America. He won 10 RM. I became second and I won 5 RM. “Somaya” who is a girl also from my class became the third and won 3 RM. But all of us won 6 RM because we decided to share our money. 3+5+10=18, 18/3=6. Even I became second it didn’t matter but there is really good news. I am representing the school team. There are foure members: Audry, Me, Somayah and Bahram.

در یکشنبه ( 24 فوریه 2008) یک برنامه ورزشی بود. همه ی خانواده ی ما در این مسابقه شرکت کردیم. پدر من در تیم والیبال برای مردان بود. اسم تیم آنان "زرد" بود. مادر و خواهرم در تیم والیبال برای خانم ها شرکت کردند. اسم تیم آنان "آزادی" بود. من در تیم فوتسال بودم. اسم تیم ما عقاب بود. ما هر هفته تمرین می کردیم. با تلاش سخت ما برنده شدیم. هدیه تیم عقاب یک ساعت بود.

امروز ما با مدرسه مان به انجمن نابینایان مالزی (MAB) رفتیم. ما ساعت 9 صبح حرکت کردیم با یک اتوبوس. در آن جا، ما صف بستیم و رفتیم در یک اتاقی که یک اقا صحبت کرد. آن آقا یک آقای کور بود و درباره ی آدم های کور صحبت کرد. آن آقا حتی پیانو و گیتار هم می زد. وقتی صحبت هایش تمام شد ما رفتیم کودکان کور را ببینیم. ما یک ماشین تایپ بریل هم دیدیم و برگشتیم مدرسه.

Today, we went to MAB (Malaysia Association for the Blind) with our school. We moved at 9 am with a bus. We lined up and went to a room where a man talked. He was a blind man and told us about the blind people. He also knew how to play Guitar and Piano. When he finished talking, we went to see blind children and we also saw a Braille Machine. After we visited everywhere

in that place we went back to our school. Bye Bye

این هم مثالی از خط بریل(Braille) است که افراد نابینا از آن استفاده می کنند. 

من قبلا به شما گفتم که دوستم، رپکات، رفت امریکا. ولی من اشتباه کردم، اون موقع هنوز نرفته بود و همینجوری غایب بود. حالا واقعا رفت امریکا. روز چهارشنبه 6 فوریه 2008، تیچر آمینا یک ورقه کاغذ به ما داد و گفت چون دوستتان می رود برایش روی این کاغذ یادگاری بنویسید. چون فکر می کنم Rapkat دوستم بود، سریع تونستم همانجا این شعر را برایش بگویم. این شعر را روی کاغذ نوشتم و دادم: 

یک شعر گفته ام که الان اینجا می نویسم. یعنی در انگلیسی به آن Jingle می گویند: